ZWARE AANRADERS WEEK 29

16-07-2007 @ 22:25

door Sicco Roukema

Smashing Pumpkins "Zeitgeist"
(Warner music)
 De nieuwe Smashing Pumpkins is een geweldige “return”. Ik lees veel recensies van journalisten die daar anders over denken, maar ik kan deze cd niet uit mijn cd speler krijgen. De productie is overweldigend, het drumwerk van oudgediende Jimmi Chamberlin is weergaloos en het gitaargeweld is om je vingers bij af te likken. Doomsday Clock en Shades Of Black hakken er genadeloos op in en ook de eerste single Tarantula is van een ongekende klasse. Goeie zanglijn, weergaloze riffs, te gekke solo’s. Starz is wat meeslepender en erg mooi (let ook weer op het sublieme gitaarwerk). Maar wanneer ik in chronologische volgorde de songs zou beschrijven zou ik Bleeding The Orchid vergeten. Deze song kan zo in het lijstje klassiekers van de Pumpkins. Maar ook de wat meer catchy tracks zijn super (zoals Bring The Light en Let’s Go!). Laatste nummer Pomp and Circumstances is groots en bombastisch opgezet en is een waardige afsluiter van eindelijk weer eens een geweldige plaat van The Smashing Pumpkins. En daar hebben we sinds Mellon Collie lang op moeten wachten.

Spoiler NYC "Grease Fire In Hell’ Kitchen"
(I Scream Records / CNR)
 Niet te verwarren dus met de Nederlandse Spoiler. Dit is het hardcore gezelschap rond Alan Robert (Life Of Agony). Samen met zijn oude vrienden “Junkyard” Chris Siletti (gitaar) en Tommy Clayton (drum) hebben ze nu Spoiler NYC opgericht. Een band die vooral draait om eerlijkheid. De sound is van de straat. Simpele streetpunk met teksten over echte mensen. Muzikaal zit alles strak in elkaar en is het exact wat je mag verwachten. Old school punkrock met een flinke dosis rock ’n roll. Niets meer, niets minder. Opvallend is de heldere productie en daaruit blijkt des te meer dat er zorg is besteed aan Grease Fire In Hell’s Kitchen. Een album dat met kop en schouders uit steekt boven de rest in dit genre.

The Used "Lies For The Liars"
(Warner music)
 Waarom lukt het toch niet met The Used. Een band die muzikaal het midden houdt tussen AFI en My Chemical Romance en met zanger Bert McCracken een geweldige zanger in huis heeft. Lies For The Liars heeft een overeenkomst met The Black Parade als het om de bombastische productie gaat en de pretenties in bijna progrock achtige escapades. Maar, Lies For The Liars is geen concept album en kent ook minder hoogdravende composities zoals het vrolijke Paralyzed. The Used heeft het vreemde aspect uit hun muziek gehaald en komt vaak zeer poppy uit de hoek. With Me Tonight bijvoorbeeld, blazers en pop hooks. De emo wordt meer naar de achtergrond gedrukt en alles wordt uit de kast gehaald om deze band door te laten breken. Misschien wel wat te veel. Maar Wake The Dead is dan weer hel andere koek. Op Lies For The Liars is de band haar richting wat kwijt. De screamo is grotendeels verdwenen, de pop hooks zijn veelvuldig aanwezig, maar klinken iets te bedacht…Het lijkt een wanhoopspoging om in de ere divisie mee te draaien, maar de oude The Used komt toch wat oprechter over. En daarop stonden ook catchy songs. Derhalve is Lies For The Liars ietwat teleurstellend.

Black Tie Revue "Code Fun"
(Gearhead / Sonic Rendezvous)
 Soms zegt een hoesje ook niet alles. Black Tie Revue bijvoorbeeld zien er uit als mods. Ik verwachte dus diep in de jaren 60 gewortelde deuntjes. Maar dat is niet het geval. Deze band uit Pittsburgh had deze plaat al anderhalf jaar op de plank en godzijdank dat een slimme vogel bij Gearhead heeft bedacht ‘m toch maar uit te brengen. Dit is namelijk één va de leukste gitaarplaten sinds het debuut van The Fountains Of Wayne. Pure pop met invloeden van The Cars, The Smithereens en The Beach Boys. Slimme liedjes met kop en staart. Absolute top track is het onweerstaanbare Too Much Thinking. Wat een hooks en wat zit dat orgeltje er lekker in. 10 absolute hits staan er op Code Fun en de titel kon niet passender zijn.

Biffy Clyro "Puzzle"
(Warner music)
 Bij de opener Living Is A Problem Because Everything Dies sta ik al met mijn mond open. Dit zou toch eindelijk eens de terechte doorbreek plaat moeten worden voor één van de best bewaarde gitaargeheimen, Biffy Clyro. Het nummer opent met strijkers, maar knalt dan op zijn Foo Fighters los. Saturday Superhouse zet die lijn voort, terwijl de hoekige riff van Who’s Got A Match QOTSA achtig is, maar dan met een flinke Britpop injectie a la Supergrass. De mooie stem van Simon Neill valt in rustige tracks als As Dust Dances en nog meer op dan in de rockers. A Whole Child Ago is een heerlijke track dat hangt op een jaren '80 synthie pop basloopje. Deze Schotten leveren met Puzzle hun meest toegankelijke, kloppende en uitgekiende album af.

Arkhon Infaustus "Orthodoxyn"
(Osmose Productions)
 Franse satanisten leveren met hun 4e langspeler een verbluffend knappe CD af. Het was al duidelijk dat de band zichzelf ontwikkeld, gezien de vorige drie albums, maar Orthodoxyn is van een andere orde. Zeer professioneel. Goede, lekker volle productie en ingenieuze songs die bikkelhard zijn, maar nu ook veel doom metal stukke kennen naast de vertrouwde death / black metal.