|
door Sicco Roukema Pearl Jam "Pearl Jam" (sony bmg)
 Als we de pers berichten moeten geloven hebben we hier te maken met de beste Pearl Jam. Lekker belangrijk. Pearl Jam maakt al jaren goeie platen die heel anders zijn dan de eerste 2. Vergelijken heeft geen zin. Mensen die Pearl Jam al die tijd hebben gevolgd, weten dat de band altijd een kwalitatief goeie plaat aflevert met een paar uitschieters. Niet dat ze nog een wereldschok zullen veroorzaken, maar de fans zullen nooit ontevreden zijn. Zo ook dit titelloze 8e album die van start gaat met het wereldse Life Wasted. Wat een klasse rocksong. Maar er staat nog veel meer moois op zoals Inside Job of het ingetogen Gone. Geen verassingen, gewoon een puike rock cd zoals we van Pearl Jam gewend zijn.
Red Hot Chili Peppers "Stadium Arcedium" (Warner / Reprise)
 Ik ben laat met de Peppers te recenseren. Dat heeft een aantal redenen. Allereerst gaat het om 28 liedjes. Die heb je niet 1, 2, 3 aandachtig geluisterd. Ten tweede werd er vrij onmiddellijk al redelijk wat kritiek geleverd op dit album. Het zou een overkill zijn, de Peppers zijn soft geworden, etc. Het leek mij dus van belang niet te snel een oordeel te vellen. Daarbij was ik ook beïnvloed door de zeer emotionele e-mail van Flea over het vroegtijdig uitlekken van het album middels illegale downloads. Daarom heb ik de rust genomen om het album op me in te laten werken. Lekker veel gedraaid in het zonnetje en wat opvalt is dat het een prachtig uitgebalanceerde plaat is geworden. Af en toe laten ze horen waar hun roots liggen middels lekkere funktracks als "Tell Me Baby", maar meer is het een album wat een natuurlijk vervolg is waarop de band de laatste jaren mee bezig is. Mooie liedjes maken en ditmaal met een astronomisch goeie John Frusciante. Niet alleen laat hij vele "Hendrix" akkoorden horen, maar meer nog lijkt hij de absolute rust in zijn gitaarspel te hebben gevonden. Dat levert hemels mooie gitaarsolo's op met kop en staart. Jaren 70 rock, funk, soul en pop fuseren op deze plaat en houden mij als luisteraar op mijn stoel gekluisterd. Favoriete songs? Te veel, maar So Much I, Readymade, Hump The Bump, Torture Me en Dani California.
Art Brut "Bang Bang Rock & Roll" (emi music)
Emi gaat het nogmaals proberen met Art Brut. Dit album is al eerder uitgebracht maar verschijnt nu als dubbelaar. Dus met extra tracks. Laat ik maar beginnen met de originele CD. 12 onweerstaanbare punk indie songs in een half uurtje. Onweerstaanbaar niet alleen vanwege de te gekke muziek, maar ook om de hilarische teksten. Niet alleen zijn ze waanzinnig grappig, maar ook soms ontroerend leuk (Emily Kane). Lekker rammelend en rauw gespeeld en soms een beetje richting Pixies (Rusted Guns Of Milan). Onstuimig is het sleutelwoord in plat Engels aan elkaar geluld en gezongen. Wat een superplaat.
Ryecoalition "Cursus" (Forte / Sonic Rendezvous)
Het zal maar op de voorkant prijken. Produced by Dave Grohl. En hij speelt nog een moppie mee ook. Het is het geval op het 4e album van het Amerikaanse gezelschap Ryecoalition. Dat Dave Grohl met deze band geassioceerd wil worden is volkomen te begrijpen. We kennen allemaal Grohl zijn voorliefde voor hardrock a la Kiss en oude metal. Ryecoaltion lijkt zo weggelopen uit de jaren 70 en levert een brute hardrockplaat af die de schuren in je gegranolde muurtje trekken. Wat dacht je van de riff in Cigarette Catastrophe?? Hoe vet kan het nog worden? En dan de stem van Ralph Gregory. Op maat gesneden voor dit soort hard stompin' hardrock. Maar ze hebben nog meer mooie songs zoals Cocaine Wherewolf of Tequila Mockinbird. Maar het zijn niet alleen de vette riffs die tellen, samenzingen kunnen ze ook. Luister maar naar Young Yellers. Alles heb je al een keer gehoord, maar het is zo verdomde goed gedaan. Clutch The Pearls bijvoorbeeld. Hoe vaak heb je die riffs al niet gehoord? Maar zo goed als RyeCoalition nog zelden. Geen vullers te vinden op deze knalplaat. Beste hardock album sinds het Canadese Paradise Paradise Hotel uitbracht.
Shooting At Unarmed Men "Yes! Tinnitus!" (Too Pure / v2)
"All The Kings Horses stick a dick in my Sister. God said fuck her" een kleine quote uit de bizarre maar mijn inziens humorvolle teksten van Jon Chapple, bassist van McLusky. Of eigenlijk ex-bassist want deze superband is helaas ter ziele. Maar Shooting At Unarmed Men zet de chaos voor. Lekker rare, rommelige plaat. Hoekig als het maar kan,gemaakt door iemand met lak aan muzikale regels. Luid, schreeuwerig en opgefokt knallen de 10 tracks er door heen. Hou je van Pixies, Sonic Youth en McLusky? Dan is dit verplichte kost.
Amusement Parks On Fire "Out Of Angeles" (v2)
Tweede album van de pas 20 jarige Frerick en zijn maten. APOF maakt van die heerlijke shoegazer gitaarrock. Atmosferisch met vele lagen en dromerige zang. Een beetje zoals My Vitriol. De titeltrack grijpt mij persoonlijk al gelijk aan. Wat en mooie gitaarwaaiers, wat een melodie. A Star Is Born is van hetzelfde kaliber. Mijn hart is wederom gestolen. Wat een talent is die gozer want dit tweede album is binnen een jaar na het debuut uit. Mooie opbouw, alle lagen zijn zorgvuldig uitgesponnen tot mooie explosies die als implosie klinken. Popliedjes over een wall of sound. Zo kan je Out Of Angeles omschrijven.
Absent Minded "The Color Between Black and White" (v2)
Dat het Nederlandse Absent Minded al geruime tijd bezig is, valt goed af te horen aan hun zeer knappe debuut album. De poppy emo van de band staat als een huis. Dit komt niet alleen door de uitstekende productie, maar is vooral te wijten aan de goeie liedjes. De internationale klasse straalt van de 11 tracks af. Of ze nu lekker beuken, of de gevoelige snaar raken, Absent Minded blinkt in beide uit.
|
